Wilhelmina zag er vermoeid en ontdaan uit

We vergeten het tegenwoordig wel eens, maar radio was, tot de komst van het internet, het snelste medium (er is wat voor te zeggen om ‘het internet’ niet als één medium te zien, maar dat terzijde). Tot voor kort was radio voor de meeste Nederlanders dé bron van nieuws. Luisteren we naar oude fragmenten (of kijken we naar Polygoon-journaals), dan valt voornamelijk op hoe stijf het verslag is. Dat moest ook wel, want door de gebrekkige techniek moest je wel heel strak en gearticuleerd praten.

Eens in de zoveel jaar gebeurde er alleen iets, waar zelfs de meest doorgewinterde verslaggever moeite mee had. Dan lukte het niet meer ‘dat stemmetje’ op te houden en beleefde opa-en-oma-taal te gebruiken. Natuurlijk was dat nog steeds vele male netter dan de Taal van Tegenwoordig, maar zeer zeker minder stijf.

De Watersnoodramp van 1953 was zo’n moment. Waar we tegenwoordig jaren doen over het rouwen over 10 of 20 doden, moest het land toen over de dood van 1800 mensen heen komen. Met onderstaande fragmenten is het niet moeilijk voor te stellen hoe de mensen in die tijd en in de rest van het land de ramp meekregen. Het enige wat ze wisten, wisten ze door het gekraak uit hun Philips buizenradio. De krant kwam pas de dag erna, de TV stond alleen bij de dokter in het dorp. Het groene oog van de radio was het raam naar de wereld.

Het eerste bulletin over de ramp van het radionieuws

Het eerste bulletin over de ramp van het radionieuws

De eerste reportage van de ramp (J. de Troye)

De eerste reportage van de ramp (J. de Troye)

Verslag over de toestand in West-Brabant (S. Hoek)

Verslag over de toestand in West-Brabant (S. Hoek)

Bezoek prinses Wilhelmina – “ze ziet er vermoeid en ontdaan uit” (P. te Nuyl jr.)

Bezoek prinses Wilhelmina – “ze ziet er vermoeid en ontdaan uit” (P. te Nuyl jr.)